کهکشان - مجموعه مقالات رايانه MOGHALAT COMPUTER

1 2 3 >

[آرشيو نشده ها]

+ عکس

13/9/1386 ساعت: 4:19 عصر

نوشته شده توسط: کهکشان

نوشته هاي ديگران ( )

+ تلفن همراه، قاتل زنبور عسل

9/9/1386 ساعت: 12:0 صبح

تلفن همراه، قاتل زنبور عسل
ظاهرا زنبورها از کندوهاي خود ناپديد شده و در حاليکه تنها و دور از خانه هستند مي ميرند.

امواج ارسال شده توسط تلفن هاي همراه و ديگر وسايل و تجهيزات مشابه مي توانند باعث از بين رفتن بالغ بر 70 درصد از جمعيت زنبورهاي ايالات متحده آمريکا شوند.

دانشمندان تلفن هاي همراه را در خصوص ناپديد شدن زنبورها، مقصر مي دانند.

ظاهرا امواج راديويي منتشر شده از تلفن هاي همراه و ديگر دستگاه هاي مشابه در پرواز زنبورها و سيستم شناسايي مسير آنها اختلال ايجاد کرده و مانع از آن مي شود که زنبورها مسير بازگشت خود به کندوهايشان را بيابند. لازم به ذکر است که بدون زنبورها، کندوي آنها نيز از بين خواهد رفت.
مشکل مذکور در حال حاضر نيمي از ايالات آمريکا را تحت تاثير قرار داده است بطوريکه طبق گزارش هاي موجود که از منطقه East Coast به دست آمده، بالغ بر 70 درصد از زنبورهاي اين منطقه که براي امور تجاري پرورش يافته بودند، مفقود شده اند.

در حال حاضر دامنه مشکل مذکور به اروپا نيز کشيده شده بطوريکه تحقيقاتي که در همين خصوص در کشور آلمان انجام شده است نشان مي دهد که زنبورها در نزديکي خطوط نيرو و نيروگاه ها، تغيير رفتار مي دهند.

تحقيقات جديد ديگري که در همين خصوص در دانشگاه لاندو انجام شده است نشان مي دهد که زنبورها در صورتيکه تلفن همراهي در نزديکي محل کندوي آنان وجود داشته باشد از بازگشتن به کندو اجتناب مي کنند.

نوشته شده توسط: کهکشان

نوشته هاي ديگران ( )

+ اينترنت ميان سياره اي

7/9/1386 ساعت: 7:40 عصر

اينترنت ميان سياره اي
با پيشرفت صنعت هوافضا، سفر انسان به کره مريخ در قرن بيست و يکم دور از انتظار نيست. اما چگونگي برقراري ارتباط با فضانوردان برفراز مريخ سؤالي است که ذهن متخصصان ارتباطات فضايي را به خود مشغول کرده است. دانشمندان، مهندسين و برنامه نويسان مدتي است که بر روي اينترنت ميان سياره اي کار مي کنند تا امکان ارتباط آسان با فضانوردان وجود داشته باشد و ارسال اطلاعات بيشتري به زمين ممکن شود.
اينترنت ميان سياره اي
امروزه به لطف اينترنت و پيشرفت‌هاي صورت گرفته در ارتباطات الکترونيک مي توانيم در يک چشم بر هم زدن با دور افتاده ترين نقاط کره زمين هم به راحتي ارتباط برقرار کنيم. در دهکده جهاني، همه نقاط دنيا به اندازه يک کليک از هم فاصله دارند و ديگر مثل سابق، فاصله، يک محدوديت محسوب نمي شود. اکنون با حل مشکل فاصله‌هاي زميني، دانشمندان و فضانوردان به دنبال راهي براي برقراري همين ارتباط پرسرعت با کرات و ديگر سياره‌هاي منظومه شمسي هستند. فاصله بعدي اينترنت در سال هاي آتي احتمالاً ما را به اعماق دور دست منظومه شمسي خواهد برد تا سيستمي ارتباطي براي سفر انسان به مريخ و ديگر سياره‌ها پايه گذاري کنيم.
عليرغم سرعت روزافزون ارتباطات الکترونيک در زمين، امروزه ارتباطات در فضا با سرعت حلزون پيش مي رود! و دلايل متعددي براي اين امر وجود دارند:
فاصله نور بايد ميليون ها کيلومتر در فضا سفر کند، در صورتي که فاصله بين گيرنده و فرستنده در زمين تنها چند هزار کيلومتر است.
موانع فضايي
ميليون‌ها مانع ناشناخته در فضا وجود دارد و هر چيزي که ميان فرستنده و گيرنده سيگنال ها قرار بگيرد يا مسير را مسدود کند، مي تواند باعث اختلال در ارتباط شود.
وزن: آنتن هاي قدرتمندي که مي توانند ارتباط با اعماق فضا را تقويت کنند، معمولاً سنگين هستند و امکان ارسال آنها به فضا وجود ندارد.
به هم متصل کردن منظومه شمسي!
با نگاهي دقيق تر به مأموريت فضاپيماي راهياب مريخ در سال 1997 در مي يابيم که فضا پيماها براي ارتباط با زمين از اعماق فضا به ارتباط ويژه اي نياز دارند. در مأموريت راهياب، داده ها با سرعت 300 بيت در ثانيه به زمين ارسال مي شد. اين در صورتي است که کامپيوترهايمان مي توانند حداقل 200 برابر اين ميزان داده را در ثانيه منتقل کنند. در صورت راه اندازي اينترنت بين مريخ و زمين، داده ها احتمالاً با سرعت 11000 بيت در ثانيه منتقل خواهند شد. اين سرعت همچنان از سرعت در روي زمين پايين تر است ولي براي ارسال تصاويري با جزئيات بيشتر از سطح کره مريخ تخمين مي زنند که با آغاز فعاليت اين شبکه، سرعت انتقال به تدريج تا يک مگابايت (608, 288,8 بيت) در ثانيه افزايش مي يابد و همگان مي توانند هر وقت که بخواهند به مريخ سفر مجازي داشته باشند.
اينترنت ميان سياره اي در حقيقت نسخه اي از اينترنت زميني در مقياسي عظيم تر و با زيرساختي تکامل يافته تر مي باشد. سه جزء اوليه اين اينترنت به ترتيب زير مي باشند:
1- ناسا
2- شش ماهواره کوچک که دور کره مريخ قرار مي گيرند
3- يک پروتکل جديد براي انتقال داده ها
DSN :
شبکه بين المللي DSN متعلق به ناسا و از چندين آنتن عظيم تشکيل شده است. از اين آنتن ها براي کنترل حرکت فضاپيماهاي ناسا استفاده مي شود و به گونه اي طراحي شده اند که امکان ارتباط مداوم راديويي با فضاپيماها را فراهم مي کنند. ناسا تجهيزات اين شبکه عظيم را در سه سايت مختلف در کاليفرنيا، استراليا و اسپانيا مستقر کرده است. در هر يک از سايت ها يک آنتن 34 متري با دقت بالا، يک آنتن 34 متري براي هدايت پهناي امواج (در کاليفرنيا سه عدد از اين نوع آنتن مستقر است)، يک آنتن 26 متري، يک آنتن 70 متري و يک آنتن 11 متري وجود دارد.
طبق برنامه ريزي هاي صورت گرفته، قرار است DSN به عنوان پل ارتباطي زمين به شبکه اينترنت ميان سياره اي عمل کند.

نوشته شده توسط: کهکشان

نوشته هاي ديگران ( )

+ حافظه مجازي

23/8/1386 ساعت: 6:29 صبح

حافظه مجازي
حافظه مجازي يکي ازبخش هاي متداول در اکثر سيستم هاي عامل کامپيوترهاي شخصي است . سيستم فوق با توجه به مزاياي عمده، به سرعت متداول شده و با استقبال کاربران کامپيوتر مواجه شده است .
اکثر کامپيوترها در حال حاضر از حافظه هاي محدود با ظرفيت 64 ، 128 و يا 256 مگابايت استفاده مي نمايند. حافظه موجود در اکثر کامپيوترها به منظور اجراي چندين برنامه بصورت همزمان توسط کاربر ، پاسخگو نبوده و با کمبود حافظه مواجه خواهيم شد. مثلا" در صورتيکه کاربري بطور همزمان ، سيستم عامل ، يک واژه پرداز ، مرورگر وب و يک برنامه براي ارسال نامه الکترونيکي را فعال نمايد ، 32 يا 64 مگابايت حافظه، ظرفيت قابل قبولي نبوده و کاربران قادر به استفاده از خدمات ارائه شده توسط هر يک از نرم افزارهاي فوق نخواهند بود. يکي از راهکارهاي غلبه بر مشکل فوق افزايش و ارتقاي حافظه موجود است . با ارتقاي حافظه و افزايش آن ممکن است مشکل فوق در محدوده اي ديگر مجددا" بروز نمايد. يکي ديگر از راهکارهاي موجود در اين زمينه ، استفاده از حافظه مجازي است .
در تکنولوژي حافظه مجازي از حافظه هاي جانبي ارزان قيمت نظير هارد ديسک استفاده مي گردد. در چنين حالتي اطلاعات موجود در حافظه اصلي که کمتر مورد استفاده قرار گرفته اند ، از حافظه خارج و در محلي خاص بر روي هارد ديسک ذخيره مي گردند. بدين ترتيب بخشي از حافظه اصلي آزاد و زمينه استقرار يک برنامه جديد در حافظه فراهم خواهد شد. عمليات ارسال اطلاعات از حافظه اصلي بر روي هارد ديسک بصورت خودکار انجام مي گيرد.
مسئله سرعت
سرعت خواندن و نوشتن اطلاعات بر روي هارد ديسک به مراتب کندتر از حافظه اصلي کامپيوتر است . در صورتيکه سيستم مورد نظر داراي عملياتي حجيم در رابطه با حافظه مجازي باشد ، کارآئي سيستم به شدت تحت تاثير قرار خواهد گرفت . در چنين مواردي لازم است که نسبت به افزايش حافظه موجود در سيستم ، اقدام گردد. در مواردي که سيستم عامل مجبور به جابجائي اطلاعات موجود بين حافظه اصلي و حافظه مجازي باشد ( هارد ديسک ) ، باتوجه به تفاوت محسوس سرعت بين آنها ، مدت زمان زيادي صرف عمليات جايگزيني مي گردد. در چنين حالتي سرعت سيستم به شدت افت کرده و عملا" در برخي حالات غيرقابل استفاده مي گردد.
محل نگهداري اطلاعات بر روي هارد ديسک را يک Page file مي گويند. در فايل فوق ، صفحات مربوط به حافظه اصلي ذخيره و سيستم عامل در زمان مورد نظر اطلاعات فوق را مجددا" به حافظه اصلي منتقل خواهد کرد. در ماشين هائي که از سيستم عامل ويندوز استفاده مي نمايند ، فايل فوق داراي انشعاب swp است .
پيکربندي حافظه مجازي
ويندوز 98 و XP داراي برنامه هوشمند مديريت حافظه مجازي هستند . در زمان نصب ويندوز ، پيکربندي و تنظيمات پيش فرض براي مديريت حافظه مجازي انجام خواهد شد. تنظيمات انجام شده در اغلب موارد پاسخگو بوده و نيازي به تغيير آنها وجود نخواهد داشت . در برخي موارد لازم است که پيکربندي مديريت حافظه مجازي بصورت دستي انجام گيرد. براي انجام اين کار در ويندوز 98 ، گزينه System را از طريق Control panel انتخاب و در ادامه گزينه Performance را فعال نمائيد. در بخش Advanced setting ، گزينه memory Virtual را انتخاب نمائيد.
با نمايش پنجره مربوط به Memory Virtual ، گزينه "Let me specify my own virtual memory setting" را انتخاب تا زمينه مشخص نمودن مکان و ظرفيت حداقل و حداکثر فايل مربوط به حافظه مجازي فراهم گردد. در فيلد disk Hard محل ذخيره نمودن فايل و درفيلد هاي ديگر حداقل و حداکثر ظرفيت فايل را بر حسب مگابايت مشخص نمائيد. براي مشخص نمودن حداکثر فضاي مورد نياز حافظه مجازي مي توان هر اندازه اي را مشخص نمود . تعريف اندازه اي به ميزان دو برابر حافظه اصلي کامپيوتر(RAM) براي حداکثر ميزان حافظه مجازي توصيه مي گردد.
در ويندوز XP شما مي توانيد در ابتدا بر روي My Computer راست کليک کنيد و سپس گزينه Properties را انتخاب کنيد.
سپس در پنجره Advanced و در قسمت Performance گزينه Setting را انتخاب کنيد.
در پنجره اي که نمايان مي شود مجدداً گزينه Advanced را انتخاب کرده و در اين صفحه نيز بر روي دکمه change کليک کنيد تا صفحه تنظيمات Virtual memory نمايان شود .
در صورتي که مي خواهيد درايوي غير از درايو پيش فرض که معمولاً درايو C کامپيوتر است به عنوان درايو حافظه مجازي انتخاب شود بر روي نام آن کليک کرده و در قسمت پائين پنجره گزينه Custom size را انتخاب کنيد. و مقادير مورد نظر تان را در قسمت هاي Initial size و Maximum size وارد کنيد. سپس گزينه Set را براي ثبت اطلاعات انتخاب کنيد. در صورتي که مي خواهيد درايو جاري شما که از آن به عنوان حافظه مجازي استفاده مي کنيد غير فعال شود مي توانيد گزينه no paging file را انتخاب کرده و سپس دکمه Set را انتخاب کنيد.
البته توجه داشته باشيد که بايد يکي از درايو هاي ديگر را براي استفاده در اين قسمت تعيين کنيد . بهتر است براي دستيابي به سرعت بالاتر از درايوي استفاده کنيد که فضاي خالي بيشتري در اختيار دارد.
ميزان حافظه موجود هارد ديسک که براي حافظه مجازي در نظر گرفته خواهد شد بسيار حائز اهميت است . در صورتيکه فضاي فوق بسيار ناچيز انتخاب گردد ، همواره با پيام خطائي مطابق "Out of Memory" ، مواجه خواهيم شد. پيشنهاد مي گردد نسبت حافظه مجازي به حافظه اصلي دو به يک باشد. يعني در صورتيکه حافظه اصلي موجود 16 مگابايت باشد ، حداکثر حافظه مجازي را 32 مگابايت در نظر گرفت .
يکي از روش هائي که به منظور بهبود کارآيي حافظه مجازي پيشنهاد شده است ، ( مخصوصا" در موارديکه حجم بالائي از حافظه مجازي مورد نياز باشد ) در نظر گرفتن ظرفيت يکسان براي حداقل و حداکثر اندازه حافظه مجازي است . در چنين حالتي در زمان راه اندازي کامپيوتر، سيستم عامل تمام فضاي مورد نياز را اختصاص و در ادامه نيازي با افزايش آن همزمان با اجراي ساير برنامه ها نخواهد بود. در چنين حالتي کارآئي سيستم بهبود پيدا خواهد کرد .
يکي ديگر از فاکتورهاي مهم در کارآئي حافظه مجازي ، محل فايل مربوط به حافظه مجازي است . در صورتيکه سيستم کامپيوتري داراي چندين هارد ديسک فيزيکي باشد ، ( منظور چندين درايو منظقي نيست ) مي توان حجم عمليات مربوط به حافظه مجازي را بين هر يک از درايوهاي فيزيکي موجود توزيع کرد. روش فوق در موارديکه از حافظه مجازي در مقياس بالائي استفاده مي گردد ، کارآئي مطلوبي را بدنبال خواهد داشت .

نوشته شده توسط: کهکشان

نوشته هاي ديگران ( )

+ حافظه اصلي رايانه وحجم آن

18/8/1386 ساعت: 9:44 صبح

حافظه اصلي رايانه وحجم آن
ram يا حافظه با دسترسي تصادفي حافظه اصلي رايانه است که به عنوان يک مجموعه از نواحي کاري، هنگام استفاده از رايانه مورد استفاده قرار مي گيرد.
اين حافظه فهرستي از دستورالعمل ها و داده هايي که رايانه روي آنها کار مي کند و همچنين نتايج حاصل از محاسبات را در خود ذخيره و نگهداري مي کند.
اغلب رايانه هاي امروزي مبتني بر سيستم عامل ويندوز XP داراي 256 يا 512 مگابايت حافظه اصلي است که برخي کاربران آن را تا يک يا 2 گيگابايت افزايش مي دهند. با افزايش نرم افزارهاي چندبندي که همزمان از منابع سخت افزاري بهره مي گيرد و همچنين استفاده از نرم افزارهاي امنيتي ضدويروس و ديوار آتش، منابع حافظه کمتري براي برنامه ها و کارهاي عمومي اختصاص داده مي شود.
حافظه اصلي برخلاف حافظه هاي جانبي مانند هاردديسک، به طور مستقيم با کاربران در ارتباط نيست. بلکه مخاطبان اين حافظه، برنامه ها و سيستم عامل رايانه هستند که از زمان روشن شدن رايانه، از آن براي ذخيره سازي فايل ها و کدهاي اصلي استفاده مي کنند. در صورتي که رايانه از حافظه اندکي بهره مند باشد هنگام اجراي برنامه ها با تاخير بسيار زيادي مواجه مي شويد که علت آن فراخواني کدهاي برنامه مورد نظر از روي ديسک سخت است.
افزايش حجم حافظه و مشاهده اختلاف کارايي ايجاد شده، ناخودآگاه اين تصور را در ذهن ايجاد مي کند که با افزايش حجم حافظه، سرعت بالاتر و عملکرد بهتر را همراه خواهد داشت. در حالي که در رايانه ها کندترين قطعه در مقايسه با قطعات ضروري ديگر همين سخت ديسک يا هاردديسک است و دسترسي به آن تاخير محسوسي را در روند اجراي برنامه ايجاد خواهد کرد.
اگر در رايانه براي اجراي يک برنامه حافظه کافي وجود داشته باشد، هنگام اجراي آن تمامي کدهاي مورد نياز بسرعت از روي حافظه اصلي فراخواني و اجرا مي شود. بنابر اين بايد نوعي تعادل ميان برنامه هاي کاربردي، حجم حافظه اصلي و پتانسيل هاي سخت افزاري برقرار شود.
براي مثال اگر شما رايانه اي با پردازنده و کارت گرافيک گرانقيمت را تنها با 256 مگابايت حافظه همراه کنيد هرگز نتوانسته ايد از حداکثر پتانسيل هاي سخت افزاري کارت گرافيک و پردازنده قدرتمند آن استفاده کنيد. چرا که هنگام اجراي برنامه ها دسترسي به هاردديسک براي فراخواني کدهايي که روي حافظه اصلي جا نشده اند سرعت اجراي برنامه ها را بشدت کاهش مي دهد.
از سويي ديگر اگر رايانه خود را به 4 گيگابايت حافظه مجهز کنيد و روي آن يک برنامه سنگين را اجرا کنيد حجم زيادي از حافظه در هر صورت خالي مي ماند و اين به معناي هزينه کردن براي قطعه اي است که هرگز از آن استفاده نخواهد شد. در حقيقت يک گيگابايت حافظه اصلي براي اکثر کاربردهاي رايانه اي امروزي کافي است و اگر حافظه خود را از 512 مگابايت به يک گيگابايت افزايش دهيد تفاوت آن را به آساني مشاهده مي کنيد. در اين صورت کارکردن با چندين برنامه به طور همزمان تسهيل مي شود. با در نظر گرفتن اين معيارها، بودجه خود را صرف خريد حجم بيشتري از حافظه که هرگز از آن استفاده نمي کنيد نخواهيد کرد.